ਮੇਰੀ ਕਵਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਕਵਿਤਾ
ਵੱਖਰੀ ਵਖਰੀ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਧੁੱਪ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ
ਇੱਕ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ
ਗੁਲਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ
ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ
ਇੱਕ ਸੁਰ ਕਿਦਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਨੇ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿਹਾ
ਰੋਜ਼ ਗਾਰਡਨ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਤਾਂ ਨਹਿਰ ਹੈ ਗੰਧਲੀ
ਭਰਿਆ ਭਰਿਆ ਖਲਿਹਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਦਮਾਮੇ ਮਾਰਦਾ ਕਿਰਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਅਕਲ ਤਮੀਜ਼ ਕਿੱਥੋਂ ਆਵੇ
ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਸਕੂਲ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਸਟਾਫ਼ ਨਹੀਂ
ਕਾਗਜ਼ ਵਿਚ ਡਿਸਪੈਂਸਰੀ ਹੈ
ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵੀ
ਇਹਤੋਂ ਵਧ ਮੇਰੇ ਸਿਰ
ਤੇਰੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਛੱਡ ਪਰ੍ਹੇ ਕੀ ਕੀ ਆਖਾਂ
ਕਵਿਤਾ ਮੈਂ ਵੀ ਸਿਖ ਜਾਂਦਾ
ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ
0 comments:
Post a Comment